Εκεί ήταν στρωμένα τραπέζια με καρό τραπεζομάντιλα, έτοιμα λες και περίμεναν τους περαστικούς που θα έφερνε ο δρόμος. Δίπλα τους, κατσαρόλες, βγαλμένες έξω με τα καπάκια τους για να κρυώσουν, ενώ μερικές από αυτές σιγόβραζαν ακόμα. Λίγο πιο πέρα, καρύδια απλωμένα σε ταψιά, φρούτα και λαχανικά από τα γύρω μέρη περίμεναν και αυτά τη σειρά τους να μπουν στην κουζίνα.
Πέρασα μέσα.
Μια νεράιδα ανακάτευε ένα βαθύ τηγάνι πάνω στη σόμπα. Χοντροκομμένος κιμάς από αρνίσιο μπούτι που λίγο αργότερα θα γινόταν μουσακάς.
- «Έλα να δεις πώς μυρίζει», μου είπε.
Έσκυψα πάνω από το τηγάνι. Ο ατμός ανέβαινε κι εκείνη συνέχιζε να ανακατεύει με την κουτάλα της σαν να ήταν μαγικό φίλτρο. Μπορεί και να ήταν, γιατί από εκεί και έπειτα, μαγεύτηκα τελείως.
Τη νεράιδα τη λένε Σταυρούλα Κορομπίλια και τριγυρίζει σ’ αυτό το σπίτι από τότε που ήταν εννιά ετών, τότε που έτρεχε ανάμεσα στα τραπέζια και παρακολουθούσε τη γιαγιά και τη μητέρα της να μαγειρεύουν. Κοντά τους μάθαινε συνταγές και μυστικά, κοιτούσε τι έμπαινε στην κατσαρόλα και περίμενε να δει τι θα έβγαινε από τον φούρνο. Και όσο περνούσαν τα χρόνια, μάθαινε κι άλλα, ώσπου ήρθε η δική της σειρά να κρατήσει την κουτάλα.
Ακούγοντας τη Σταυρούλα να μιλά για τα φαγητά της με καλοσύνη και αγάπη το μάτι μου έπεσε πάνω σε μια φωτογραφία που γράφει 1927. Ο παππούς της μαζί με τον πατέρα του πρόσφεραν καφέδες κάπου εδώ τριγύρω. Μια ιστορία που όπως όλα δείχνουν ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια.
Όσα φτάνουν στην κουζίνα της Σταυρούλας προέρχονται από παραγωγούς της γύρω περιοχής ενώ δεν είναι λίγα αυτά που μαζεύει η ίδια. Πρώτη, ήρθε στο τραπέζι μια χωριάτικη με μελιτζάνα και γίδινο τυρί που μια μόνο μπουκιά ήταν αρκετή για να γευτείς αυτόν τον τόπο. Ακολούθησαν παντζάρια ψημένα ανάμεσα στα κάρβουνα με ανθό αλατιού και τζατζίκι με σκορδάκι όνομα και πράγμα. Και ύστερα εμφανίστηκε η «πολύχρωμη» σαλάτα. Λάχανο, καρότο, βατόμουρα, ρόδι, κράνα και άλλα πόσα υλικά που συνέθεσαν την ομορφότερη χρωματική παλέτα σε ελληνικό παραδοσιακό τραπέζι που θυμάμαι. Αληθινή γευστική και οπτική απόλαυση.
Οι χορτόπιτες ήρθαν δυο, η μια με φύλλο και η άλλη με καλαμποκάλευρο, σε κομμάτια που δύσκολα μπορεί να «καταφέρει» κάποιος. Δεν θα κρύψω ότι αυτή με το φύλλο συγκαταλέγεται στις καλύτερες που έχω δοκιμάσει. Δίπλα τους, βρέθηκε ένα πιάτο με ρεβίθια και μελιτζάνα, μελωμένα αλλά βρασμένα όσο πρέπει και ξύσμα λεμονιού που τους έδινε αρωματική ανάταση.
Οι κατσαρόλες είχαν και συνέχεια. Χοιρινό που έλιωνε στο στόμα, με χοντροκομμένες πιπεριές, φέτα μέσα στη σάλτσα και μια κάψα ταιριαστή στο κρύο του βουνού. Και αμέσως μετά κοτόπουλο με χαρουπόμελο, πατάτες και λιαστά ντοματίνια, με μια γλύκα τόσο ισορροπημένη που δεν ήθελα να σταματήσω.
Ο σύζυγος της Σταυρούλας, Μπάμπης Τσιλίκας είχε περάσει από νωρίς στη σούβλα προέκταση από παϊδάκι αρνιού γάλακτος, φτιάχνοντας ένα κοντοσούβλι που όταν το δοκίμασα μ’ έκανε να γελάσω, μάλλον δυνατά. «Δεν μπορεί να είναι τόσο νόστιμο», μονολόγησα και ξαναδοκίμασα. Και όμως ήταν. Μαζί με αυτό ήρθε και ένα λουκάνικο με πράσο, όπως άλλωστε αρμόζει σ’ αυτήν εδώ την περιοχή.
Ακόμα και το κρασί είναι από τα γύρω μέρη. Ο Μπάμπης μας είπε ότι επιλέγουν αποκλειστικά παραγωγούς και οινοποιεία της περιοχής, επιμένοντας πως το Τσαρδάκι οφείλει να στηρίξει την ταυτότητα και τον χαρακτήρα του.
Για το τέλος η Σταυρούλα είχε ετοιμάσει εκμέκ, μπακλαβά και παγωτό λουκούμι τριαντάφυλλο. Το παγωτό ήταν μοναδικό, ο μπακλαβάς πιστός στην παραδοσιακή του γεύση και το εκμέκ με μια κρέμα τόσο αέρινη που το κουτάλι δεν θυμάμαι να βρήκε αντίσταση μπροστά της.
Μπήκα πάλι στο αυτοκίνητο και πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Σκεφτόμουν πως, αν οι Αδελφοί Γκριμ γνώριζαν το Τσαρδάκι, η ιστορία του Χάνσελ και της Γκρέτελ θα είχε γραφτεί τελείως διαφορετικά. Μόλις τα δυο παιδιά περνούσαν την πόρτα, η Σταυρούλα θα τα φώναζε κοντά στην σόμπα. «Ελάτε να δείτε πως μυρίζει», θα τους έλεγε και ο Μπάμπης θα έβαζε ακόμα δυο πιάτα στο τραπέζι.
Info: Επαρχ. Οδός Καρδίτσας-Καστανιάς, Τσαρδάκι, τηλ: 2441 020024, Τιμή:€30-40
Φωτογραφίες: Σάββας Στανής
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση