Δεν τελειώνει όμως εκεί. Λίγα μέτρα πιο δίπλα, ένας DJ αφήνει τη βελόνα να πέσει πάνω σε ένα δίσκο της Nina Simone και οι πρώτοι επισκέπτες συγκεντρώνονται γύρω από το listening bar του Ella Elissa. Αν και η ώρα είναι περασμένη, προς μεγάλη μου έκπληξη κανένας δεν βιάζεται να φύγει.
Μπορεί αυτή η εικόνα να μην ήταν το αποκορύφωμα της βραδιάς, όμως ήταν το σημείο που άρχισα να σκέφτομαι τι ακριβώς προσπαθεί να χτίσει το Ella Elissa. Το να έχει κάθε resortένα ή και παραπάνω μπαρ όπου μπορείς να συνεχίσεις τη βραδιά σου δεν είναι κάτι πρωτότυπο αλλά όταν κάποιος αποφασίζει να δώσει χώρο στην κουλτούρα του βινυλίου και όχι απλώς να προσθέσει ακόμα ένα μπαρ στα χιλιάδες τετραγωνικά του, τουλάχιστον εγώ αρχίζω να τον προσέχω.
Η αφορμή για να βρεθώ στη Ρόδο ήταν ένα γαστρονομικό event της σειράς Culinary Voyages, μιας πρωτοβουλίας του Ella Elissa που φιλοδοξεί να φέρνει καταξιωμένους σεφ για ιδιαίτερες βραδιές. Η δική μου επίσκεψη συνέπεσε με την ημέρα που ο Παύλος Κυριάκης πήρε τα ηνία της κουζίνας, παρουσιάζοντας ένα μενού, στο οποίο κάθε πιάτο είχε σχεδιαστεί για να συνοδεύσει μια διαφορετική ετικέτα της Moët & Chandon. Λίγο πριν, είχε προηγηθεί ένα masterclass με επίτιμο καλεσμένο τον Mikk Parre, που το 2024 αναδείχθηκε καλύτερος σομελιέ της Ευρώπης.
Η ένδειξη ότι το ξενοδοχείο επενδύει σοβαρά στη γαστρονομία και το κρασί συνεχίστηκε με την επίσκεψή μου το κελάρι του, το οποίο εξελίσσεται διαρκώς και ήδη αριθμεί σχεδόν 300 ετικέτες, συνολικής αξίας που ξεπερνά τις 150.000 ευρώ.
Δεν θα σταθώ στα πιάτα του δείπνου μιας και ήταν ένα μεμονωμένο γαστρονομικό γεγονός αλλά οφείλω να υποβάλω τα σέβη μου στο καλωσόρισμα με το ταρτάκι Αθηναϊκής και το marshmallowτζατζίκι, την αγκινάρα με το αυγολέμονο και espresso καθώς και το εντυπωσιακό κλείσιμο του δείπνου με ρυζόγαλο πάνω σε σορμπέ βερίκοκο και κρέμα κανέλας.
Μέχρι εκείνο το σημείο, όλα έμοιαζαν με ένα άρτια οργανωμένο γαστρονομικό event. Ένα ενδιαφέρον masterclass, ένα προσεγμένο δείπνο και μια άψογη φιλοξενία. Εγώ όμως, αδημονούσα να βρεθώ λίγα μέτρα πιο πέρα, όπου το προηγούμενο βράδυ είχα εντοπίσει δυο πικάπ και μερικές δεκάδες βινύλια. Δεν μου πήρε περισσότερα από λίγα λεπτά για να καταλάβω ότι δεν επρόκειτο για ακόμα μια μουσική υπόκρουση ξενοδοχειακού συγκροτήματος. Συζητώντας με φίλους από τη Ρόδο, έμαθα ότι ο άνθρωπος πίσω από τα πικάπ που ακούει στο όνομα Ζαφείρης Σκανδαλιάρης, έχει αφήσει το δικό του αποτύπωμα στην τοπική μουσική σκηνή, με το δικό του μπαρ στην πόλη και πραγματική σχέση με τον ήχο. Χάρηκα ιδιαίτερα που το ξενοδοχείο δεν αντιμετώπισε το συγκεκριμένο “μουσικό” σημείο ως μια ακόμη υπηρεσία που πρέπει να καλύψει κάποιος τις ώρες μετά το δείπνο για να βγει όπως όπως η σεζόν.
Και εκεί ήταν που το Ella Elissa με κέρδισε.
Μέχρι σήμερα, τα εξαιρετικά ξενοδοχειακά “μουσικά” παραδείγματα που είχα, ήταν η πρώτη μουσική σουίτα του il Sereno Lago Di Como με εκατοντάδες βινύλια και εντυπωσιακό σύστημα ήχου, το Shoreditch στο Λονδίνο με το μπαρ Hidden Grooves εμπνευσμένο από τη μουσική κουλτούρα της δεκαετίας του 70΄ και το Volkshotel στο Άμστερνταμ με τον υπόγειο χώρο Doka να αποτελεί σημείο αναφοράς όχι μόνο για τους επισκέπτες του ξενοδοχείου αλλά και για τους μουσικόφιλους κατοίκους της Ολλανδικής πρωτεύουσας.
Βέβαια, όλες αυτές οι περιπτώσεις έχουν κάτι κοινό. Πρόκειται για ξενοδοχεία που λειτουργούν συνέχεια και έχουν τον χρόνο να χτίσουν μια σταθερή κοινότητα γύρω από τέτοιες εμπειρίες. Ένα εποχικό resort στη Ρόδο δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Θα μπορούσε να αρκεστεί σε μια ευχάριστη μουσική υπόκρουση, με ένα σαξόφωνο να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στα τραπέζια και κανείς δεν θα του ζητούσε κάτι περισσότερο.
Συζητώντας αργότερα με τους ανθρώπους του ξενοδοχείου, επιβεβαίωσαν την εντύπωση που είχα σχηματίσει. Δεν αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο listening bar ως ένα project που έχει ολοκληρωθεί. Αντιθέτως, προτίμησαν να το αφήσουν να λειτουργήσει, να δουν πώς θα το αγκαλιάσει ο κόσμος και μέσα από αυτή τη διαδικασία να καταλάβουν τι χρειάζεται να αλλάξει και προς ποια κατεύθυνση πρέπει να εξελιχθεί. Αντιλήφθηκα πλήρως τις αλλαγές που σχεδιάζουν σε επίπεδο κατασκευών και υλικών. Αν όμως υπάρχει κάτι που, κατά τη γνώμη μου, αξίζει την ίδια προσοχή, είναι το συναίσθημα που θα αποπνέει ο χώρος. Γιατί ένα listening bar δεν κρίνεται μόνο από το πώς δείχνει, αλλά κυρίως από το πώς κάνει τον επισκέπτη να νιώθει μιας και το βινύλιο ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένο με το συναίσθημα και η γραμμή που χωρίζει μια αυθεντική εμπειρία από ένα ακόμη μπαρ με μερικούς δίσκους είναι εξαιρετικά λεπτή. Οι άνθρωποι του Ella Elissa έδειξαν ότι το γνωρίζουν πολύ καλά.
Γιατί, όπως και να το κάνουμε ο χαρακτήρας δεν δημιουργείται με δύο πικάπ και μια συλλογή βινυλίων. Δημιουργείται όταν επιλέγεις να επενδύσεις σε μια εμπειρία που δεν είναι απαραίτητη, ούτε σχεδιασμένη για να ικανοποιήσει τους πάντες. Δεν βρίσκεται μόνο μέσα στα δωμάτια, στις πισίνες ή σε ένα ακόμα καλό εστιατόριο. Βρίσκεται στις επιλογές που κάνουν τον επισκέπτη να θέλει να συνεχίσει τη βραδιά του λίγο ακόμα, όχι επειδή δεν έχει κάτι άλλο να κάνει, αλλά επειδή νιώθει ότι υπάρχει κάτι ακόμα που αξίζει να ζήσει.
Φωτογραφίες: Σάββας Στανής
Elissa Lifestyle Beach Resort, Καλλιθέα Ρόδος
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση