Ζιγκοάλα: Το νέο σουξέ της Ομόνοιας

Έκανε μεγάλο πάταγο το Ζιγκοάλα, που άνοιξε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2025 σε ένα off Broadway δρομάκι της καλής πλευράς της Ομόνοιας. Τόσο μεγάλο, ώστε κάποιοι το παρομοίασαν, χαριτολογώντας υποθέτω, με το σαρωτικό σουξέ του σχεδόν ομώνυμου τραγουδιού που ερμήνευσε ο Στέλιος Καζαντζίδης, με τη Μαρινέλλα στη δεύτερη φωνή. Λέω σχεδόν, γιατί το πρωτότυπο όνομα της «μελαχρινής ομορφιάς» στην οποία αφιερώθηκε το κομμάτι ήταν Singoalla, μέχρι που ο Νίκος Μουρκάκος, ο στιχουργός του, θεώρησε πως το Ζιγκουάλα θα ακουγόταν πιο εύηχο. 

Το εστιατόριο της οδού Λυκούργου 9 είχε, έτσι κι αλλιώς, από την πρώτη στιγμή πολλές από τις προϋποθέσεις για να αγαπηθεί. Αισθητικά πατάει επάνω σε εκείνο το μοντέλο της σύγχρονης αθηναϊκής γαστροταβέρνας που τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει σχεδόν δική του γραμματική: μωσαϊκό, ανοιχτή κουζίνα, ανεπιτήδευτη ενέργεια, καρέκλες που εδώ, ευτυχώς, είναι και βολικές, μια ατμόσφαιρα αρκετά νοσταλγική για να σε κερδίσει αμέσως και αρκετά σημερινή για να μη μοιάζει με σκηνικό. Γευστικά, πάλι, κινείται σε ένα πεδίο οικείο και άμεσα προσβάσιμο, χωρίς να βάζει δύσκολα στον πελάτη, όμως το κάνει με περισσότερη ουσία, σκέψη και σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον από αρκετές νεοταβέρνες της εποχής μας. Κάπως έτσι κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να κατεβάσει μέχρι την Ομόνοια κόσμο από κάθε γειτονιά της Αθήνας. 

Το μενού υπογράφει ο Βασίλης Χαμάμ, ένας ταλαντούχος μάγειρας με μια διαδρομή που εξηγεί αρκετά από τον ιδιαίτερο τόνο της κουζίνας του. Πριν περάσει επαγγελματικά στην εστίαση, έζησε σχεδόν μια εικοσαετία στο Λονδίνο ως εικαστικός, μέχρι που η επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη τον έφερε μπροστά σε μια καινούργια πρόκληση. Έγινε μάγειρας στα 34 του και μπήκε στην κουζίνα κουβαλώντας ένα προσωπικό, πιο ελεύθερο και πιο βιωματικό από το συνηθισμένο βλέμμα. Η δική του δεξαμενή αναφορών είναι πλούσια και πολυσυλλεκτική: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Παλαιστίνη, Λίβανος, Ιορδανία, οικογενειακές μνήμες, αστικές γεύσεις, υλικά και αρώματα της Ανατολικής Μεσογείου, όλα περνούν μέσα από ένα φίλτρο που δεν είναι ούτε ακαδημαϊκό  ούτε επιτηδευμένο. Ο πατέρας του κατάγεται από εκείνα τα μέρη και ο Χαμάμ ακουμπάει αυτές τις ρίζες με τρυφερότητα, χωρίς να τις κάνει φολκλόρ, φέρνοντας τες στο σήμερα μιας αθηναϊκής νεοταβέρνας με άμεσο, νόστιμο και προσωπικό τρόπο. 

Το μενού είναι μαζεμένο, οι τιμές ανθρώπινες και, από όσα δοκίμασα αυτή την πρώτη φορά που κατηφόρισα μέχρι το Ζιγκοάλα, η κουζίνα κινείται σε καλό επίπεδο. Έχει ακόμη κάποιες αστοχίες που την κρατούν λίγο πίσω από το να εκφράσει με απόλυτη άνεση τον δυναμισμό της, έχει όμως και πιο ώριμα, πιο δουλεμένα πιάτα, τα οποία δείχνουν καθαρά ότι εδώ υπάρχει ψωμί και πως ο ντόρος που έγινε δεν ήταν καθόλου τυχαίος. Ένα από τα πιο δημοφιλή πιάτα του Χαμάμ είναι η μοσχαρίσια γλώσσα με ρώσικη σαλάτα και πολίτικη σε ζύμωση. Νόστιμο; Νοστιμότατο και πολύ λιχούδικο, με εκείνη την άμεση, σχεδόν εθιστική νοστιμιά που εξηγεί εύκολα τη δημοφιλία του, παρότι μια πιο καθαρή οξύτητα θα του έκανε καλό, μαλακώνοντας τη λιπαρότητα του. Μου άρεσε και η τυροκαυτερή, η οποία μπορεί να μην ήταν τόσο καυτερή, είχε όμως βάθος και ωραία ένταση χάρη στο κυανό τυρί με το οποίο είναι φτιαγμένη. Οι πατάτες φούρνου που τη συνοδεύουν, αντίθετα, μένουν άχαρες και πάσχουν στην υφή. Το crudo από καρβούνι με καμένο μανταρίνι, αμύγδαλα και λάδι καφέ είναι ξεχωριστό και σας το συστήνω ανεπιφύλακτα, αν και μια έξυπνη, πιο δροσερή νότα θα το ανέβαζε ακόμη ψηλότερα.

Στα κύρια, πάντως, οι στροφές ανεβαίνουν αισθητά. Καταχάρηκα τους μελωμένους γίγαντες με αρώματα πορτοκαλιού και ταραμά, ένα πιάτο βαθιά νόστιμο και γενναιόδωρο, ενώ από τα πιο «βασταγερά» τόσο η γίδα με ξινόχοντρο, κεφίρ και κουκουνάρι όσο και τα άψογα ψημένα παϊδάκια προβατίνας με μαϊντανοσαλάτα, μελάσα από ρόδι και προζυμένιο ψωμί ήταν απολαυστικά. Το παλαιστινιακό κοτόπουλο μη το χάσετε. Είναι πραγματικά το κάτι άλλο και βλέπω να μένει για καιρό, ίσως και για πάντα, στο μενού. Στα γλυκά, ανάμεσα στην κρέμα από πρόβειο γιαούρτι με μπισκότο χαρουπιού, φράουλες και γύρη και στο πιο «μπιστρουδένιο» ποσέ μήλο με καραμέλα και ναμελάκα αραβικού καφέ, η δική μου ζυγαριά γέρνει προς το μήλο, που έχει περισσότερη προσωπικότητα. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η λίστα κρασιών, την οποία επιμελείται ο Δημήτρης Κουνάνης του Heteroclito. Όσο για τις μουσικές; Σαν να βγαίνουν από παλιό ελληνικό τζουκμπόξ.