Akti: Εξέλιξη σε όλα τα επίπεδα σε ένα από τα γοητευτικότερα σκηνικά της Αθηναϊκής Ριβιέρας

Ανατρέχοντας στην πρώτη κριτική που είχα γράψει για το Akti, τον Νοέμβριο του 2021, στάθηκα σε μια παρατήρηση που είχα κάνει τότε για τη μουσική. Έγραφα: «Αν έχω να προσάψω κάτι, αυτό θα ήταν μια ανομοιογένεια στις μουσικές επιλογές, μια και το Akti επιλέγει να πλέει στα νερά του fun dining. Από τη μια το καταλαβαίνω. Στην Ελλάδα είμαστε, θέλουμε και τα ώπα μας. Κανένα πρόβλημα δεν έχω με τα party restaurants. Αν είναι όμως να το κάνεις, κάν’ το και σε αυτό το κομμάτι κάπως πιο ισορροπημένα». Η αλήθεια είναι πως εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο το εστιατόριο, που παλιότερα, όταν ανέβαινε το κέφι, άφηνε τη βραδιά να γείρει προς ένα πιο ελληνικό ξεφάντωμα, έχει αλλάξει εντελώς ρότα. Κλασική μουσική δεν θα ακούσεις στο Akti, αλλά ούτε ήταν ποτέ αυτό το ζητούμενο. Σήμερα όμως οι επιλογές είναι σαφώς πιο προσεγμένες, με συνοχή και μέτρο, χωρίς καμία σχέση με εκείνο το ελληνικό ξεφάντωμα που τα πρώτα χρόνια κυριαρχούσε, ενώ και η ένταση κινείται πια σε ένα απολύτως πιο σωστό επίπεδο για το ύφος και τον χαρακτήρα του εστιατορίου. Δεν είναι το είδος του εστιατορίου που πας για να κάνεις σώνει και καλά επαγγελματικό ραντεβού, αν και εγώ ευχαρίστως θα το επέλεγα για κάτι τέτοιο. Στην Akti πας για να περάσεις καλά και να φας πραγματικά πολύ καλή θαλασσινή κουζίνα αλλά και να ζήσεις τη χαρά της διασκέδασης σε ένα από τα πιο ονειρεμένα σκηνικά της αθηναϊκής ριβιέρας. 

Αν όμως υπάρχει ένας ουσιαστικός λόγος για τον οποίο επανήλθα στο Akti, αυτός είναι το φαγητό και, πιο συγκεκριμένα, η εμφανής εξέλιξη στη κουζίνας του σε σχέση με την πρώτη μπι κριτική. Την υψηλή εποπτεία έχει ο Παναγιώτης Γιακαλής, ένας σεφ με πολύ ισχυρό αποτύπωμα στη σύγχρονη ελληνική γαστρονομία, πολυβραβευμένος στα FNL Best Restaurant Awards και με ένα αστέρι Michelin για το Patio. Στην καθημερινή καρδιά της κουζίνας βρίσκεται όμως ο Ανδρέας Γιαννόπουλος, ο οποίος έχει βάλει στο Akti κάτι από το μεράκι, τη γενναιοδωρία αλλά και τις γαστρονομικές ανησυχίες του. Το μενού σήμερα δείχνει πιο δουλεμένο, πιο ώριμο και πιο ουσιαστικό, με καλύτερες ισορροπίες, μεγαλύτερη καθαρότητα στις γεύσεις και μια αίσθηση ότι η κουζίνα ξέρει πλέον πολύ καλά τι θέλει να πει αλλά και πώς θέλει να το πει. Όταν μάλιστα έχεις αυτές τις πρώτες ύλες που φυσάνε, όλα γίνονται πιο ξεκάθαρα. 

Στα ωμά το Akti πετάει κι ας είναι πιο πληθωρικά στη λογική τους. Κι αυτό γιατί έχει και πρώτη ύλη και ιδέες και μια κουζίνα που ξέρει πώς να δώσει ένταση και νοστιμιά χωρίς να χάνεται την καθαρότητα των υλικών. Η πιατέλα θαλασσινών τα σπάει κανονικά, γιατί πατάει πάνω στην ιδέα του shrimp cocktail και την πηγαίνει σε πιο κοσμοπολίτικα νερά, με αστακό, καραβίδες, γαρίδες και μια thousand island sauce γαρίδας με αχινό που που δίνει βάθος, ένταση και αυτή τη γοητευτική, σχεδόν old-school πολυτέλεια με σύγχρονο τρόπο. Οι γυαλιστερές ήταν ολόφρεσκες, το σασίμι μαγιάτικου με μυρωδικά και ελαιόλαδο από τη Φάρμα του Margi είχε όμορφη λεπτότητα, το καρπάτσιο σφυρίδας με αχινό και εσπεριδοειδή φρεσκάδα και θαλασσινό παλμό, ενώ το σεβίτσε φαγκρί με νερό τομάτας, κρίταμο και εσαλότ ήταν ισορροπημένο και ντελικάτο. Πολύ ενδιαφέρον και το καρπάτσιο τόνου, όπου το αρωματικό ελαιόλαδο, το σοτέ κρεμμύδι, η πιπεριά και η κάπαρη λειτουργούν σχεδόν σαν μια XO από λαχανικά, δίνοντας στο πιάτο μια αλμυρή, σύνθετη και πολύ νόστιμη προοπτική.

Κατά τα άλλα, το χταπόδι εδώ, που έρχεται με πέστο από πιπεριά Φλώρινας, είναι must. Και είναι must πρώτα απ’ όλα γιατί έχει αληθινή υφή, χαρακτήρα και δάγκωμα, δεν είναι εκείνο το άψυχο, παραβρασμένο και σχεδόν λιωμένο χταπόδι που συναντάς στις περισσότερες ψαροταβέρνες. Να δοκιμάσετε οπωσδήποτε και τις σαρδέλες με τριμμένη ντομάτα και προζυμένιο ψωμί, όπως και τη λακέρδα με τα σπιτικά τουρσί, για να καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ όταν λέω ότι ο Ανδρέας Γιαννόπουλος είναι μερακλής.Η καραβιδοψίχα ήταν νόστιμη, αν και η κρούστα της στη δική μου επίσκεψη δεν είχε την τραγανότητα που θα έπρεπε και κρατούσε λίγο λάδι. Αντίθετα, τα αχνιστά μύδια ήταν απολαυστικά, με ωραία ένταση και σωστή εκτέλεση, ενώ στο φινάλε ήρθε μια κόκκινη μακαρονάδα με κωλοχτύπα κυριολεκτικά ασυναγώνιστη. 

Τα επιδόρπια υπογράφει ο Μανώλης Στήθος, ένας  πολύ καλός ζαχαροπλάστης με σοβαρή κατάρτιση στο κλασικό ρεπερτόριο ο οποίος όμως ξέρει να παίζει και πιο μοντέρνα μπάλα, κι εδώ αξίζει να τους δώσετε χώρο. Ο εντυπωσιακός μπακλαβάς είναι άρτιος τεχνικά και πολύ καλοφτιαγμένος, για το δικό μου γούστο όμως γίνεται κάπως λιγωτικός για φινάλε. Εγώ θα ψηφίζω πάντα την πορτοκαλόπιτά του, που έχει περισσότερη ζωντάνια, πιο ωραία ισορροπία και μου ταιριάζει πολύ περισσότερο στο κλείσιμο ενός τέτοιου γεύματος. Όλα αυτά, σε σχέση με το 7 που είχα βάλει στην πρώτη κριτική, με οδηγούν σήμερα να βαθμολογήσω το Akti με 7,5. Είναι ένας βαθμός που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία αν σκεφτεί κανείς τον ιλιγγιώδη αριθμό κουβέρ που διαχειρίζεται το εστιατόριο. Όμως για να πατήσουν πιο γερά σε αυτό το βαθμολογικό σκαλοπάτι, χρειάζονται πειθαρχία, συνέπεια και πραγματική αντοχή, και το Akti δείχνει πως πλέον έχει χτίσει πολύ πιο στέρεες βάσεις, ώστε να διατηρήσει αυτό το υψηλό επίπεδο.