Το συγκεκριμένο σημείο έχει τη δική του ιστορία μιας και από το 1943 μέχρι το 1971, στην αυλή της στοάς λειτουργούσε το θερινό σινεμά ”Ευρώπη”. Σήμερα, λίγες μέρες αφότου ο Νέος Κόσμος ανακηρύχτηκε η πιο cool γειτονιά της Ευρώπης από το περιοδικό Time Out, και η περιοχή μπορεί να χαρακτηριστεί επίσημα μοδάτη, o“Βαγγέλης και Αλέκος” δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται καθόλου να είναι cool.
Πίσω από το εγχείρημα βρίσκονται η Τζο και ο Αλέξανδρος, ένα ζευγάρι με προηγούμενη εμπειρία στην εστίαση. Το όνομα αποτελεί φόρο τιμής στους παππούδες τους, τον Βαγγέλη και τον Αλέκο, με την οικογενειακή προσέγγιση να περνάει ευδιάκριτα στο μενού χωρίς βέβαια να έχουμε να κάνουμε με μια ακόμα εκδοχή κινηματογραφικής νοσταλγίας.
Η επίσκεψη μας συνέπεσε με την πρώτη μέρα του Οκτωβρίου. Ο δροσερός αέρας έκανε την παραμονή στην αυλή λιγότερο άνετη αλλά αυτό δεν εμπόδισε σε καμία περίπτωση τα τραπέζια να γεμίσουν. Στο εσωτερικό, την ίδια ώρα δεν έπεφτε καρφίτσα και να σκεφτεί κανείς ότι την ίδια στιγμή η Εθνική Ελλάδος στο ποδόσφαιρο έφερνε 2-2 με την Ολλανδία. Μέσα σε μόλις έξι μήνες το μαγαζί φαίνεται ότι έχει βρει ήδη το κοινό του.
Από τα ηχεία έφταναν στα αυτιά μου συγκροτήματα όπως οι Μadrugada και οι Archive, μουσικές μάλλον απρόσμενες για έναν χώρο που σερβίρει κόκορα παστιτσάδα, λαχανοντολμάδες και χοιρινό πρασοσέλινο. Όπως μου είπε ο Αλέξανδρος δεν είναι λίγες οι φορές που κάνουν βραδιές ολόκληρες αφιερωμένες στους Beatles, τους Oasis και τους Coldplay, στοιχείο που αν μη τι άλλο δίνει ένα διαφορετικό χαρακτήρα από αντίστοιχα μαγαζιά του είδους.
Η βασική λογική του καταλόγου είναι απλή. Τα περισσότερα πιάτα ημέρας σερβίρονται ως κανονική μερίδα ή σε ποσότητα μεζέ, γεγονός που δίνει στον επισκέπτη τη δυνατότητα να δοκιμάσει αρκετά διαφορετικά φαγητά, κάτι που κάναμε και εμείς. Η αρχή έγινε με ψωμί που ζυμώνεται στο μαγαζί το οποίο ήρθε μαζί με σάλτσα από την παστιτσάδα ενώ δίπλα του προσγειώθηκε ταυτόχρονα στο τραπέζι μια χωριάτικη σαλάτα με κρέμα φέτας. Από τις αλοιφές, η καπνιστή τυροκαυτερή ήταν νοστιμότατη, το τζατζίκι ικανοποιητικό αλλά την παράσταση έκλεψε η μελιτζανοσαλάτα με ψιλοκομμένη πιπεριά Φλωρίνης.
Ο κόκορας που ακολούθησε έλιωνε κυριολεκτικά στο στόμα, κάνοντας τον ένα από τα καλύτερα πιάτα της βραδιάς. Πολύ καλά ήταν και τα κοκκινιστά αρωματικά κεφτεδάκια, αν και η σάλτσα τους είχε περισσότερη γλυκύτητα απ’ όσο θα ήθελα αλλά το τυρί που τα συνόδευε στην κορυφή, πρόσθετε αλμύρα που επανέφερε την ισορροπία σε μεγάλο βαθμό. Το χοιρινό πρασοσέλινο, ήταν ακόμα μια νόστιμη προσθήκη στο τραπέζι, φαγητό που έδειξε ότι η κουζίνα μπαίνει στο Φθινοπωρινό της προφίλ. Μαζί με τον κόκορα ξεχώρισα και τους λαχανοντολάμάδες. Η γέμιση ήταν απολαυστική και η σάλτσα αυγολέμονο είχε όση ακριβώς οξύτητα χρειαζόταν για να ολοκληρώσει το πιάτο χωρίς να το βαραίνει. Όταν ήρθε το πιάτο υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα φάω μόνο έναν αλλά τελικά δεν μπόρεσα να κρατήσω την υπόσχεση μου.
Στο τραπέζι έφτασε ακόμη γουρουνοπούλα σε porchetta, με ζουμερό κρέας και κρούστα τόσο καλά ψημένη που ο ήχος που έκανε καθώς έσπαγε ήταν καθαρό ASMR υπέρτατης ευχαρίστησης. Οφείλω να προσθέσω πως ήταν από τις λίγες φορές που έφαγα το συγκεκριμένο είδος κρέατος και δεν χρειάστηκε να προσθέσω ούτε κόκκο αλατιού. Ακόμα δοκιμάσαμε κουνουπίδι καπαμά και ένα πιλάφι με μανιτάρια και αυγό που σίγουρα αναζητούσε περισσότερη «φρεσκάδα». Για το κλείσιμο των αλμυρών, ο Αλέξανδρος έφερε ένα μοσχαρίσιο λουκάνικο που είχε φτάσει την προηγούμενη μέρα από τον ορεινό Εχίνο της Ξάνθης. Ένας μερακλίδικος επίλογος μιας και το τσιμένι ήταν τόσο έντονο που θύμιζε παστουρμά. Από τα επιδόρπια θα σταθώ στη φλογέρα γαλακτομπούρεκο με τη συνοδεία παγωτού που ήταν ότι έπρεπε για να κλείσει ιδανικά το γεύμα μας.
Για το τέλος, αξίζει να αναφερθεί η μικρή αλλά προσεγμένη λίστα κρασιών. Οι επιλογές είναι τόσες όσες ώστε να συνοδεύσουν ικανοποιητικά τον χαρακτήρα της κουζίνας ενώ οι τιμές τους, σε μια περίοδο κατά την οποία το “επί” στις λίστες κρασιών ανεβαίνει ανεξέλεγκτα, είναι πολύ λογικές.
Γράφοντας αυτές τις γραμμές μπήκα στο ψευτοδίλημμα αν το συγκεκριμένο μαγαζί είναι τελικά οινομαγειρείο, μεζεδοπωλείο ή ταβερνάκι. Πολύ σύντομα όμως αντιλήφθηκα ότι δεν έχει καμία χρησιμότητα να αποφασίσω. Στο τραπέζι βρίσκονται μαγειρευτά, της ώρας και μεζέδες την ώρα που από τα ηχεία ακούγεται post rock και British pop. Για ένα μαγαζί έξι μηνών, το ”Βαγγέλης και Αλέκος” έχει πιάσει το νόημα. Μια παρέα βγαίνει έξω για να παραγγείλει ότι θέλει και όχι για να λύσει το πρόβλημα κατηγοριοποίησης του μαγαζιού.
Info: Αμβροσίου Φραντζή 43, Αθήνα, τηλ: 216 0043662
Φωτογραφίες: Σάββας Στανής
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση