Ο Οκτώβριος βρίσκει την ελληνική γαστρονομία σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της. Το Gastrosophy Fest by Protergia μόλις έκλεισε έναν κύκλο συζητήσεων που άγγιξαν πολύ περισσότερα από το φαγητό, φέρνοντας στην ίδια σκηνή ανθρώπους με τεράστιες διαδρομές και, κυρίως, με πράγματα να πουν. Και τώρα το βλέμμα στρέφεται αναπόφευκτα στις 20 Οκτωβρίου. Η φετινή ανακοίνωση του Michelin Guide μετρά αντίστροφα: Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Σαντορίνη μπαίνουν για πρώτη φορά στο ίδιο κάδρο και η αγωνία έχει ήδη αρχίσει να χτυπά κόκκινο. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η πόλη συνεχίζει να γεννά ιδέες, νέα μαγαζιά ανοίγουν, γνώριμα πρόσωπα δοκιμάζουν άλλα πράγματα και μερικές πολύ ωραίες ιστορίες ζητούν ήδη μια θέση στην ατζέντα μας. Ο Οκτώβριος έχει υλικό. Και αυτή τη φορά, αρκετό από αυτό αξίζει πραγματικά την προσοχή μας.
Κάτι καινούργιο ετοιμάζει ο Άρης Βεζενές στην πλατεία Πλυτά
Οι πρώτες πληροφορίες μιλούν για ένα all-day κρεοπωλείο, που στην πορεία θα εξελιχθεί και σε εστιατόριο. Προς το παρόν ξέρουμε λίγα ακόμη, όμως το ότι πίσω από το project βρίσκεται ο πολυπράγμων Βεζενές (φωτό παρουσίασης), ένας άνθρωπος που τα τελευταία χρόνια κινείται διαρκώς και ανοίγει νέους κύκλους στην αθηναϊκή εστίαση, από μόνο του κάτι λέει.
Adam’s Yakitori: ο Άνταμ Κοντοβάς περνά την Ασία στο καλαμάκι
Όποιος παρακολουθεί τον Άνταμ Κοντοβά ξέρει πως οι ταξιδιωτικές του εμμονές αργά ή γρήγορα βρίσκουν δρόμο προς την κουζίνα. Αυτή τη φορά η διαδρομή περνά από την Ιαπωνία και το Hong Kong και καταλήγει στον Νέο Κόσμο, στον χώρο του πρώην Annie Fine Cooking, όπου ετοιμάζει το Adam’s Yakitori. Ένα νέο dining bar με άξονα το yakitori, το dim sum και τη street-food κουλτούρα της Ασίας, με καλαμάκια σε διαφορετικές εκδοχές, dumplings, buns και μικρά πιάτα για τη μέση. Στα cocktails μπαίνει η υπογραφή του Μάρκου Πρίφτη από το Ham on Rye, ενώ τα Σαββατοκύριακα το Adam’s θα ξεκινά από νωρίς με DJ sets και απογευματινά parties.
Στις 14 Οκτωβρίου μπαίνουμε πρώτοι στο TavernaKi
Στις 14 Οκτωβρίου το FNL ανοίγει τη φετινή σειρά των preview dinners και μπαίνει πρώτο στο TavernaKi, το νέο εστιατόριο που ετοιμάζουν ο Γιώργος Μελισσάρης και η ομάδα του Nikkei μαζί με τον Άνταμ Κοντοβά, στη Δεινοκράτους. Η ιδέα ξεκίνησε από τον Κοντοβά και πατά πάνω σε κάτι που του ταιριάζει πολύ: την ελληνική ταβέρνα ιδωμένη μέσα από τα ταξίδια, τις γεύσεις και τις μνήμες του από την Ασία. Ιαπωνία, Ταϊλάνδη, Ινδία και ελληνικές αναφορές συναντιούνται σε πιάτα φτιαγμένα για τη μέση, σε ένα εστιατόριο που θέλει να κρατήσει τον αυθορμητισμό και την καθημερινότητα της ταβέρνας. Το preview dinner έχει ήδη γίνει sold out και θα είναι η πρώτη κανονική δοκιμή της κουζίνας πριν το TavernaKi ανοίξει τις πόρτες του στο κοινό.
Δεύτερο πόστο για το δημοφιλές Armando, αυτή τη φορά στο Παγκράτι
Το Armando έκανε αμέσως πάταγο όταν εμφανίστηκε στον Κεραμεικό. Η νεοναπολιτάνικη πίτσα, το παιχνιδιάρικο σύμπαν γύρω από τον Maradona και μια ατμόσφαιρα που έπιασε κατευθείαν τον παλμό της γειτονιάς το έβαλαν πολύ γρήγορα στις σταθερές της πόλης. Η παρέα του μεγαλώνει τώρα προς Παγκράτι, όπου ετοιμάζεται η δεύτερη διεύθυνση, στην Εμπεδοκλέους, μια ανάσα από το Καλλιμάρμαρο. Και κάπως έτσι, η πίτσα που ξεκίνησε από τη Σαλαμίνος αποκτά δεύτερη εστία σε μια γειτονιά που της πάει πολύ.
Vin d’ Alsace: 13 τετραγωνικά Αλσατία στην πλατεία Βαρνάβα
Μόλις 13 τετραγωνικά χρειάστηκε ο Κωστής Καρατζιάς για να στήσει ένα από τα πιο ιδιαίτερα καινούργια wine bars της Αθήνας. Το Vin d’Alsace άνοιξε στην πλατεία Βαρνάβα και αφιερώνεται αποκλειστικά στα κρασιά της Αλσατίας, με μια μικρή, πολύ συγκεκριμένη ιδέα που αντί να απλωθεί, προτιμά να γίνει όσο πιο ακριβής γίνεται. Το μέγεθός του ήδη του χαρίζει τον χαριτωμένο τίτλο του «μικρότερου wine bar στον κόσμο», εκείνο όμως που μου αρέσει περισσότερο είναι η εμμονή του με μία μόνο περιοχή, κάτι αρκετά σπάνιο για την Αθήνα και πολύ πιο ενδιαφέρον από ακόμη μία λίστα κρασιών που προσπαθεί να χωρέσει τα πάντα.
Info: Πλατεία Βαρνάβα 8 & Μελίσσου, Παγκράτι
Michelin Guide 2027: Στις 20 Οκτωβρίου οι επιλογές για Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Σαντορίνη
Βάζοντας τέλος στην παραφιλολογία των τελευταίων ημερών και παρατείνοντας για λίγες ακόμη μέρες την αγωνία εστιατόρων, σεφ και foodies, ο Michelin Guide ανακοίνωσε ότι η νέα επιλογή του για την Ελλάδα θα παρουσιαστεί στις 20 Οκτωβρίου. Η φετινή έκδοση έχει ξεχωριστό βάρος, καθώς για πρώτη φορά η έρευνα των επιθεωρητών ξεφεύγει από τα όρια της Αθήνας και επεκτείνεται επίσημα στη Θεσσαλονίκη και τη Σαντορίνη. Τρεις προορισμοί, λοιπόν, μπαίνουν πλέον στο ίδιο κάδρο και σε λίγες ημέρες θα γνωρίζουμε ποια εστιατόρια διατηρούν ή κερδίζουν αστέρια, ποια μπαίνουν για πρώτη φορά στην επιλογή και πώς διαμορφώνεται ο νέος γαστρονομικός χάρτης του Οδηγού στην Ελλάδα. Μέχρι τότε, καλό θα ήταν να κρατήσουμε λίγη απόσταση από τις «σίγουρες πληροφορίες» και τις πρόωρες απονομές. Τα αστέρια, ευτυχώς, που αφορούν τον Michelin Guide εξακολουθεί να τα μοιράζει…ο Michelin Guide. Εξωφρενικά παλιομοδίτικο, το ξέρω.
Το μπιφτέκι του Γιώργου Τσιλιγκίρη στο Telemachos Athens παραμένει για μένα αξεπέραστο
Το έχω δοκιμάσει πολλές φορές και κάθε φορά καταλήγω ακριβώς στο ίδιο συμπέρασμα: το μπιφτέκι του Γιώργου Τσιλιγκίρη στο Τηλέμαχος Athens είναι το καλύτερο που έχω φάει ποτέ. Και σε μια εποχή όπου γύρω από το κρέας χτίζονται ολόκληρες θεωρίες, εδώ η ουσία είναι σχεδόν αφοπλιστική. Ένα χαρμάνι από επιλεγμένα βοδινά κομμάτια μακράς ωρίμανσης, αλάτι, πιπέρι και η φωτιά του μερακλή Τσιλιγκίρη. Τίποτε να κρύψει το κρέας, τίποτε να το μεταμφιέσει. Έρχεται με βαθιά καψαλισμένη κρούστα, μέσα ζουμερό σχεδόν μέχρι πρόκλησης, με εκείνη τη συμπυκνωμένη, ώριμη γεύση που σε κάνει να θυμάσαι τι ακριβώς πρέπει να είναι ένα σπουδαίο μπιφτέκι. Έχω φάει αμέτρητα σε Ελλάδα και εξωτερικό. Σε αυτό, πάντως, επιστρέφω και η ετυμηγορία παραμένει ίδια.
Info: Πανεπιστημίου 10, Αθήνα τηλ. 210 3613300
Ein Prosit 2026: για πέντε μέρες, το Udine γίνεται ένα από τα πιο νόστιμα μέρη του πλανήτη
Αν ψάχνετε έναν καλό λόγο να φύγετε από την Ελλάδα μέσα στον Οκτώβριο, το Ein Prosit προσφέρει καμιά εικοσαριά. Από τις 14 έως τις 18 Οκτωβρίου, το Udine και η γύρω περιοχή μετατρέπονται για 27η χρονιά σε ένα απίθανο σταυροδρόμι μαγείρων, κρασιών και ανθρώπων της γαστρονομίας, με ένα πρόγραμμα που φέτος μοιάζει σχεδόν εξωφρενικό. Ο Mitsuharu “Micha” Tsumura, που μόλις πέρυσι ανέβασε το Maido στην κορυφή των World’s 50 Best Restaurants, έρχεται με το πιο λαϊκό του πρόσωπο και ψήνει περουβιανό pollo a la brasa. Ο Santiago Lastra του KOL, ο Norbert Niederkofler, η Ana Ros, ο Emmanuel Pilon από το Louis XV, ο Himanshu Saini του τριάστερου Trèsind Studio, ο Fabrizio Mellino των Quattro Passi, ο Willem Hiele, ο Prateek Sadhu, ο Yoji Tokuyoshi, η Sara Aqel και η ομάδα του θρυλικού Don Julio είναι μόνο ένα μέρος μιας λίστας που διαβάζεται σαν κάποιος να άνοιξε το παγκόσμιο βιβλίο διευθύνσεων της γαστρονομίας και άρχισε να τηλεφωνεί στους καλύτερους.
Και το ωραίο με το Ein Prosit είναι ακριβώς αυτό: οι μεγάλοι σεφ κατεβαίνουν από το βάθρο. Μαγειρεύουν σε εστιατόρια, στήνουν food trucks, παίζουν με pasta και pizza, συναντούν το κοινό στον δρόμο. Παράλληλα, οι οινόφιλοι έχουν μπροστά τους Krug, Chablis Grand Cru, Corton-Bressandes, Barbaresco και σπουδαίες κάθετες δοκιμές, μέσα σε ένα πρόγραμμα που μπορεί πολύ εύκολα να καταστρέψει κάθε σοβαρή πρόθεση για εγκράτεια. Έχω παρακολουθήσει πολλά γαστρονομικά φεστιβάλ όλα αυτά τα χρόνια. Το Ein Prosit ανήκει σε εκείνα τα λίγα που θα έβαζα στο ημερολόγιο πρώτα και θα έψαχνα πτήσεις μετά. Udine, 14–18 Οκτωβρίου. Και μόνο η σύνθεση της φετινής παρέας αρκεί για να καταλάβετε το γιατί.
Αντί επιλόγου: Δύο λόγια για το φετινό Gastrosophy Fest by Protergia
Η γαστρονομία είναι ένας από τους πιο σύνθετους τρόπους με τους οποίους ένας πολιτισμός μιλά για τον εαυτό του. Μέσα σε ένα πιάτο χωρούν η γεωγραφία ενός τόπου, οι άνθρωποι που τον καλλιεργούν, η οικονομία του, οι ανισότητες, οι μνήμες μιας οικογένειας, η τεχνολογία, η παράδοση, η επιθυμία για εξέλιξη. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά βρίσκεται ο μαγειρική κοινότητα, που καλείται να πάρει θέση.
Αυτό ήταν, για μένα, το ουσιαστικότερο κομμάτι του φετινού Gastrosophy. Άνθρωποι με εντελώς διαφορετικές διαδρομές, από την Ana Roš μέχρι τον Mauro Uliassi και όλους όσοι ανέβηκαν στη σκηνή, μίλησαν τελικά για κάτι πολύ μεγαλύτερο από τη μαγειρική τους. Για το πώς επιλέγεις να υπάρξεις μέσα στον τόπο σου. Για το τι κρατάς από όσα παρέλαβες και τι καλείσαι να παραδώσεις μετά. Για τη σχέση μας με τη γη, με την πρώτη ύλη, με την κοινότητα, με τον χρόνο. Και κυρίως για την ευθύνη που έρχεται μαζί με τη γνώση. Ίσως εκεί βρίσκεται και ο λόγος που αξίζει να γίνονται τέτοιες συναντήσεις. Επειδή για λίγες ώρες η γαστρονομία παύει να είναι απλώς θέμα γούστου και γίνεται τρόπος να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τον κόσμο που φτιάχνουμε γύρω μας.
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση