Σταμάτησα με τη μηχανή στα στενά του Ρουφ, λίγο πιο πέρα από τα πολλά (μα πολλά) bar στο Γκάζι. Έβγαλα το κράνος μου και κοίταξα το κινητό μου. Είχα καθυστερήσει και είχα αρκετές αναπάντητες κλήσεις.
Πέρασα γρήγορα την είσοδο κάνοντας check in στο εστιατόριο Malvazia. Χαιρέτησα βιαστικά αρκετούς φίλους που συχνάζουν εντός και εκτός μπάρας. Κατευθύνθηκα προς τους τρεις κριτές που μαζί με εμένα θα βαθμολογούσαν τους 19 διαγωνιζόμενους. Ήταν η Μαριάννα Μπόϊκου από την ομώνυμη –διοργανώτρια- εταιρεία, ο Glen Hooper που μας ήρθε από την ξενιτιά, και ο Θάνος Προυναρου ιδιοκτήτης του Baba Au Rum.
Στο βάθος, στην κουζίνα και παντού υπήρχε έντονη κινητικότητα από τους διαγωνιζόμενους, που μαρτυρούσε την ανήσυχη ψυχολογία τους. Άλλοι πιο επίσημα ντυμένοι και άλλοι στο πιο χύμα ταιριαστό με την Καραϊβική στυλ, όλοι μαζί πλαισίωναν έναν διαγωνισμό υψηλότερου επιπέδου από τα συνηθισμένα.
Τα 7 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους οι συμμετέχοντες κατά την πρώτη «Παραδοσιακή» φάση ήταν αρκετά, αλλά περνούσαν εξαιρετικά γρήγορα, για όσους δεν είχαν μια έτοιμη βγαλμένη μέσα από πολλή προπόνηση «ρουτίνα». Τα δε 3 υλικά που ήταν κρυμμένα στα Mystery boxes του 2ου γύρου, έδωσαν το περιθώριο στους καλύτερους να δείξουν το καλύτερο κομμάτι τους: Τον αυθορμητισμό του bartender υπό πίεση και τη διάθεση του για παιχνίδι με τα υλικά –κυρίως- και με τους γύρω του.
Στη διάρκεια του διαγωνισμού, είδα την πίεση του χρόνου να μετατρέπει χαμογελαστά πρόσωπα σε σοβαρά και να «αναγκάζει» τους διαγωνιζόμενους να ξεχάσουν να προσθέσουν τα ακριβή συστατικά στη συνταγή τους. Είδα ανοξείδωτες μεζούρες από ξακουστούς οίκους να «τρέμουν» στα χέρια των 19, αλλά και άλλες που δεν γέμιζαν ποτέ με την ακριβή ποσότητα που υποσχόταν η συνταγή. Είδα πολλά bitters να προστίθενται στα shaker, μα έψαχνα την διακριτική πολυπλοκότητα που χάριζε η σοφή χρήση τους. Είδα ποτήρια εντυπωσιακά που όμως δεν ταίριαζαν με το πιο funky πνεύμα που συνιστά το Trinidad. Δοκίμασα κοκτέϊλ που ήταν εξαιρετικά άλλα δεν συνοδευόντουσαν από παρουσιάσεις με κύριο χαρακτηριστικό τη θετική ενέργεια.
Όμως, είδα και διαγωνιζόμενους να έχουν ανεβάσει τον πήχη πολύ ψηλά, με την τεχνική τους και τον εξοπλισμό barware που χρησιμοποιούσαν. Είδα σκεύη και ποτήρια που επιλέχθηκαν με προσοχή από νέους ανθρώπους που αγαπούν το επάγγελμα. Είδα αποστάγματα «δύσκολα» να δένουν μεταξύ τους υπέροχα. Γεύτηκα παρασκευάσματα που αποτελούσαν πραγματικά νέες γεύσεις και ήταν γενναιόδωρα splashes αισιοδοξίας στα μισοάδεια ποτήρια της σημερινής επαγγελματικής αβεβαιότητας. Είδα τον Γιώργο Τσιρίκο να ξεχειλίζει από χαρά όταν του ανακοινώθηκε πως είναι πρώτος, με λίγους βαθμούς πιο πάνω από τον 2ο Αλέξανδρο Σουρμπάτη και τον 3ο Βασίλη Κυρίτση.
Ο Γιώργος θα διαγωνιστεί τον Οκτώβρη στο Παρίσι, στον ευρωπαϊκό τελικό. Από εκεί, ο νέος νικητής εξασφαλίσει τη θέση του στον σκληρό τελικό του Trinidad & Tobago.