Επειδή όμως ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτούσε και τη δέουσα επαγγελματική αντιμετώπιση απέφευγα να το επιχειρήσω στο σπίτι. Για καλή μου τύχη ο Γιάννης, ένας παλιός φίλος και ιδιοκτήτης του Fratzolino στο Ελληνικό, γνωστός στην περιοχή για την «ντελικατέσεν» νοοτροπία του καταλόγου του, ένα απόγευμα Τετάρτης και αφού το κατάστημα έκλεισε τις πόρτες του, μου έκανε τη χάρη να ανακατέψουμε υλικά, να φτιάξουμε κάθε παλαβή ή και όχι ιδέα που μπορεί να είχε κάποια στιγμή ένας μουσικός, με σκοπό να γράψω στο FNL την εμπειρία μου.
Elvis
Το πιο διάσημο ανήκει φυσικά, στον Elvis. Το Fool’s Gold Loaf είναι πλέον αναπόσπαστο φαγώσιμο κομμάτι της αμερικανικής ποπ κουλτούρας. Η ιστορία λέει ότι κάποια στιγμή ο Presley ναύλωσε ιδιωτικό αεροπλάνο μέσα στη νύχτα για να πάει από το Memphis στο Denver, αποκλειστικά για να φάει το αγαπημένο του σάντουιτς. Ένα μεγάλο και αφράτο μπριός γεμισμένο με φυστικοβούτυρο, μαρμελάδα σταφύλι και τραγανό μπέικον είναι τόσο παράλογο όσο ακούγεται. Αν και την δεκαετία του 70 τίποτα δεν ακουγόταν υπερβολικό και οι rock stars δεν μετρούσαν τις θερμίδες τους, σήμερα η συγκεκριμένη σύνθεση δεν βγάζει γευστικά κανένα νόημα. Παρόλο που ο συνδυασμός μαρμελάδας-φυστικοβούρου είναι άχαστος και χαρακτηριστικός του αμερικάνικου τρόπου ζωής, η προσθήκη μπέικον κάνει το σάντουιτς εντελώς αδιάφορο και μετά από κάποιες μπουκιές ακόμα και ενοχλητικό. Θεωρώ κατόρθωμα που έφαγα σχεδόν τη μισή παρασκευή και αδυνατώ να καταλάβω πως μπορεί κάποιος να εθιστεί σε κάτι τέτοιο γευστικά. Αλλά ο Elvis ήταν έτσι και αλλιώς larger than life, οπότε…
Paul McCartney
To συγκεκριμένο «σκαθάρι» είναι vegeterian σχεδόν από το 1975 με σχετικές δράσεις υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων και τη θέσπιση της καμπάνιας «Meat Free Monday». Όπως γίνεται αντιληπτό, το αγαπημένο του σάντουιτς δεν θα μπορούσε να απέχει από τη συγκεκριμένη φιλοσοφία. Ένα πολύσπορο bagel με χούμους, τυρί κρέμα, ντομάτα, πίκλες αγγουριού, μαρούλι και honey mustard είναι μέσα στα σάντουιτς που δηλώνει έντονη προτίμηση εδώ και πολλά χρόνια. Αν και διαβάζοντας τα υλικά ήξερα περίπου τι να περιμένω η γεύση ήταν περισσότερο αδιάφορη απ’ ότι υπολόγιζα. Ο αρχικός ενθουσιασμός που μάλλον οφειλόταν επειδή ακολούθησε την τρικυμία του Elvis, απομακρύνθηκε γρήγορα αφού η γεύση ήταν εντελώς μονοδιάστατη. Η οξύτητα από τις πίκλες χανόταν μέσα στο χούμους και το τυρί κρέμα ενώ η honey mustard προσπαθούσε μετά βίας να πείσει ότι τα φύλα μαρουλιού μπορούν να αποκτήσουν γεύση περισσότερη από αυτή που μπορεί να έχει μια κόλλα Α4. Φυσικά μη θέλοντας να κρίνω τα γευστικά κριτήρια του ανθρώπου που έγραψε το ”Let it be”, θα πω απλά ότι εγώ για να το καταναλώσω πρόσθεσα στη συνέχεια 3-4 υλικά για να κάνω τη ζωή μου πιο εύκολη και σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα.
Morrissey
Ο ηγέτης των Smiths όταν κυκλοφόρησε το album ”Meat is murder” το 1985 έκανε αυτόματα την χορτοφαγία πολιτική δήλωση με το εξάλεπτο ομώνυμο τραγούδι να απευθύνεται ωμά σε όλους αυτούς που τρώνε κρέας. Μάλιστα δεν ήταν λίγοι οι μουσικόφιλοι τότε που εμπνεύστηκαν και αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον δρόμο της χορτοφαγίας. Ακολουθώντας πιστά τη συνταγή σε ένα πολύσπορο ψωμί προσθέσαμε αβοκάντο, αγγούρι, ντομάτα, φύλλα από σπανάκι, vegan μαγιονέζα και μπόλικο πιπέρι. Τολμώ να πω πως το αποτέλεσμα ήταν λίγο χειρότερο από το χορτοφαγικό σάντουιτς του Paul McCartney ενώ δεν φανταζόμουν ποτέ τον εαυτό μου ότι θα πρόσθετε τόσο πιπέρι σε γευστική παρασκευή απλά και μόνο για να αποκτήσει λογική η κατάποση. Δεν ξέρω ο ίδιος ο Morrissey αν έβαζε τη μαγιονέζα με το κιλό ή υπολόγιζε τα συστατικά απλά και μόνο από τις βιταμίνες και τα θρεπτικά τους στοιχεία αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι το συγκεκριμένο σάντουιτς ήταν μία από τις αιτίες που η χορτοφαγική κουζίνα είχε αποκτήσει κακό όνομα για πολλά χρόνια μιας και η δημιουργική φαντασία γύρω από αυτή ήταν για πολύ καιρό περιορισμένη.
Frank Sinatra
Η αλήθεια για τον Frank Sinatra είναι ότι δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο σάντουιτς που να έχει συνδεθεί αποκλειστικά μαζί του. Υπάρχει όμως μια ολόκληρη γαστρονομική κουλτούρα που κουβαλούσε μαζί του σαν γνήσιο τέκνο της ιταλοαμερικανικής Αμερικής. Deli, κόκκινες σάλτσες, αλλαντικά, whiskey bars και late night dinners ήταν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς του. Κάτω από αυτές τις συνθήκες φτιάξαμε μια τσιαπάτα με μορταδέλα, σαλάμι μιλάνο, προβολόνε, κόκκινες ψητές πιπεριές και ρόκα. Εδώ σαφώς τα πράγματα είναι διαφορετικά μιας και οι κόκκινες πιπεριές δίνουν στον προβολόνε και στα αλλαντικά όλα όσα χρειάζονται για να αναδειχθούν και το σάντουιτς να αποκτήσει μπόλικο ενδιαφέρον. Θα ομολογήσω ότι έκλεψα προσθέτοντας ελαιόλαδο και βαλσάμικο ξύδι στη ρόκα γιατί στενοχωριόμουν να τη βλέπω να κάθεται στεγνή και μαραζωμένη μέσα στην αφράτη τσιαπάτα αλλά από την άλλη δεν έχω τύψεις γιατί και ο ίδιος ο Sinatra δεν θα δίσταζε ούτε λεπτό να κάνει το κάτι παραπάνω για να εξυπηρετήσει τις ορέξεις του.
Kurt Cobain
We have a winner. Ένας άνθρωπος που ηγήθηκε μιας ολόκληρης μουσικής σκηνής που βασίστηκε πάνω στην ατέλεια δεν θα μπορούσε να έχει επιτηδευμένο αγαπημένο σάντουιτς. O frontman από το Seattle δεν είχε καμία σχέση με την “rock star” γαστρονομία και το φθηνό και άμεσο comfort food ήταν το αποκούμπι του. Ένα από τα αγαπημένα του εδέσματα ήταν το brioche με τυρί cheddar, gouda, βούτυρο και καραμελωμένα κρεμμύδια, δημιουργία που φτιάξαμε άμεσα και ψήσαμε μέχρι τα τυριά να αρχίσουν να ξεχειλίζουν από τις άκρες. Αν και οι γαστρονομικοί φιλόσοφοι του παρελθόντος έλεγαν πως οτιδήποτε με λιωμένο τυρί είναι νόστιμο, σε αυτή την περίπτωση ο συνδυασμός με τα καραμελωμένα κρεμμύδια ήταν αυτά που με ταξίδεψαν σε κάποιο live του παρελθόντος κάπου στο Ρόδον και μετά για «βρώμικο» σε κοντινή καντίνα. Γεμάτη γεύση, απλότητα, πληθωρικότητα και ένα χάπι για την χοληστερίνη.
Φωτογραφίες: Σάββας Στανής