Η επέλαση των εστιατορικών εγχειρημάτων στα νότια προάστια συνεχίζεται ακάθεκτη με το πιο πρόσφατο πρότζεκτ – δύο μόλις εβδομάδων – να προέρχεται από τον γνωστό όμιλο VS Hospitality Group του Βλάσση Σταθοκωστόπουλου και να ακούει στο όνομα Casa Fish Athens.
Στη σάλα του, το φυσικό ξύλο, τα booths με τα υφασμάτινα καθίσματα και τα λινά τραπεζομάντιλα δίνουν την αίσθηση πολυτέλειας, με τις floor-to-ceiling τζαμαρίες να είναι στραμμένες προς τη θάλασσα. Στα κύματα του Σαρωνικού πατάει και το deck, με τους φοίνικες, που λικνίζονται στο αεράκι, και τις τεράστιες ομπρέλες να σκιάζουν τα τραπέζια. Απλίκες, spots στην οροφή και τους τοίχους και μοντέρνα φωτιστικά δεν αφήνουν περιθώριο αμφιβολίας για τον κομβικό ρόλο που παίζει ο φωτισμός στη διακόσμηση του όλου χώρου ενώ το μπαρ, σε μια ευρύχωρη γωνιά του patio, κάνει τη δικιά του ηχηρή δήλωση για τη σημασία που έχουν τα ποτά στον βίο του Casa Fish.
Το όνομα του εστιατορίου μαρτυρά τον πρωταγωνιστή του γαστρονομικού του μονόπρακτου, με τις γεύσεις να φέρουν την υπογραφή του γνωστού σεφ Γιώργου Οικονομίδη. Ειδήμονας της πολύτιμης πρώτης ύλης που κρύβουν οι θάλασσες, ο σεφ σχεδίασε για το Casa Fish ένα μενού κλασικής ψαροφαγίας με σύγχρονες πινελιές, δοσμένες μέσα από τη δικιά του οπτική. Στα πιάτα, το παρόν δίνουν γνώριμες, νόστιμες στο σύνολό τους, γεύσεις και αξιόλογες μαγειρικές τεχνικές, με την ομάδα της κουζίνας, υπό την ηγεσία του head chef Στράτου Κουτρουμπήλα, να παρουσιάζει ικανοποιητικές επιδόσεις, παρά το νεαρό της ηλικίας της. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι σε πολύ καλό επίπεδο βρίσκεται η ομάδα εξυπηρέτησης, την ευθύνη της οποίας έχει ο, επί χρόνια συνεργάτης του σεφ, Δημήτρης Γκορίλας.
Στην πρώτη μου επίσκεψη στο Casa Fish, θεατής ενός καταγάλανου θόλου που άρχισε να βάφεται με πορφυρά και χρυσαφένια χρώματα καθώς έπεφτε ο ήλιος, ξεκίνησα το δείπνο μου με βελούδινο λευκό ταραμά με ελαιόλαδο, αυγοτάραχο και χαλβά, η προσθήκη του οποίου δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε, τόσο από άποψη γεύσης όσο και υφής. Το αφράτο κουλούρι Θεσσαλονίκης που στέκονταν στο πλάι του, όμως, ήταν νοστιμότατο και του ταίριαζε γάντι. Σειρά πήραν τα στρείδια με ταρτάρ γαρίδας Κοιλάδος, χαβιάρι και ραπανάκι. Έφεραν θαλασσινή αύρα στο τραπέζι μα τους έλλειπαν οι αναμενόμενες εντάσεις. Στον αντίποδα, τόσο το ταρτάρ κιτρινόπτερου τόνου με ελαιόλαδο, λάιμ, αγγούρι τουρσί και bottarga όσο και το καρπάτσιο γαρίδας Κοιλάδος με λεμόνι και κόλιανδρο κατέφθασαν άρτια κομμένα με άπλετη δροσιά και απαλές οξύτητες. Τα αχνιστά μύδια με φινόκιο, πράσινο κάρυ, τζίντζερ και σκορδοβούτυρο, με καλούσαν να βουτήξω ασταμάτητα στο ζωμό τους και το τηγανητό γαριδάκι Σύμης μαρτυρούσε τη μαεστρία της κουζίνας στο τηγάνι – ανάλαφρο και απολαυστικά τραγανό. Φίλη της γαρίδας, αποφάσισα να τη δοκιμάσω και ψητή – κρατούσε το δάγκωμά της και έπαιρνε δελεαστικά αρώματα από τα κάρβουνα. Στα ζυμαρικά, τα linguine εμφανίστηκαν αρτιστικά βρασμένα με καλοδεμένη σάλτσα σαβόρο ενώ το μπαρμπούνι, σε ψημένο φιλέτο αλλά και ταρτάρ, που τα πλαισίωνε χάριζε φινέτσα και γευστικό βάθος. Η, δε, ψητή στείρα, με όμορφα τραγανή και ελαφρά καραμελωμένη στις άκρες επιφάνεια, ζουμερό κρέας και πλούσια γεύση, είναι από μόνη της ένας πολύ καλός λόγος για να ξαναεπισκεφθώ το παραθαλάσσιο εστιατόριο.
Στα επιδόρπια, τα οποία δεν στέκονται ακόμη ισάξια στο πλευρό των υπολοίπων πιάτων του μενού, ξεχώριζε το δροσιστικό και ντελικάτα γλυκόξινο βανίλια frozen yogurt. Το μέλι που το κάλυπτε έκανε όμορφο γευστικό παιχνίδι αλλά τα καβουρδισμένα πεκάν που είχαν σκορπιστεί στην κορυφή του πρόσθεταν αιχμηρότητα. Στη λίστα κρασιών συγκατοικούν πάνω από διακόσιες ετικέτες από τον ελληνικό και το διεθνή αμπελώνα.
Info: Λεωφόρος Κ. Καραμανλή, Βούλα, Τηλ.: 210 8992 454
*Φωτογραφίες: Άννα Τασιούλα